Rury z tworzyw sztucznych

Rury z tworzyw sztucznych

Looking for "rury z tworzyw sztucznych"?


Articles about rury z tworzyw sztucznych

What articles can you find on Google about rury z tworzyw sztucznych:

 Jesteś: Wiadomości ogólne >Rury i łączniki >Rury z tworzyw sztucznych

Właściwości rur z tworzyw sztucznych

Rury polietylenowe (PE)

Rury polipropylenowe  (PP)

Rury polibutylenowe (PB)

Rury z polichlorku winylu (PVC-U i PVC-C)

Rury wielowarstwowe

Tworzywami sztucznymi zwykło się nazywać materiały, których podstawowymi składnikami są związki organiczne wielkocząsteczkowe (polimery). Polimery otrzymywane są z niskocząsteczkowych związków organicznych (monomerów) w reakcjach: - polimeryzacji; - polikondensacji; - poliaddycji. W przypadku gdy w powyższych reakcjach bierze udział tylko jeden rodzaj monomeru, powstały polimer określa się mianem HOMOPOLIMERU. Jeśli w reakcji uczestniczy więcej monomerów, to polimer przyjmuje nazwę monomeru, który wystąpił w przewadze z dodaniem określenia KOPOLIMER (np. kopolimer polipropylenu). W technice większość polimerów jest dziełem człowieka (np. polietylen, polipropylen) choć istnieją też polimery naturalne, jak np. celuloza.  

   Początki przemysłu tworzyw sztucznych sięgają połowy XIX wieku kiedy to w 1862 roku angielski chemik Aleksander Parkes wyprodukował tworzywo zwane PARKESIANEM, będące formą nitryfikowanej celulozy. Dwa lata później tworzywo to w ulepszonej przez Johna Hyatta postaci zaczyna być masowo wytwarzane pod zmienioną nazwą CELULOID, szybko znajdując szereg zastosowań (min. do produkcji błony fotograficznej).

            Pierwszy całkowicie syntetyczny polimer jest dziełem Belga Leo Baekelanda. W 1908 roku na bazie fenolu i formaldehydu stworzył on syntetyk o doskonałych właściwościach izolacyjnych. Od imienia twórcy zostaje nazwany BAKELITEM znajdując szybko zastosowanie w przemyśle elektrycznym do produkcji wtyczek, złączek, gniazd etc.      Prawdziwy rozwój przemysłu tworzyw sztucznych zaczął się jednak dopiero w latach 20-tych i 30-tych XX wieku dzięki odkryciom niemieckiego chemika Hermana Staudingera. Opisał on zjawisko łączenia się cząsteczek monomerów w polimery w wyniku czego powstają zupełnie nowe substancje. Praca ta doprowadziła do powstania całej grupy nowych syntetyków.

            Spośród tworzyw sztucznych wykorzystywanych w instalacjach sanitarnych za najstarszy uważa się polichlorek winylu (PVC), którego produkcję rozpoczęto już w latach 30-tych (1935). Następne tworzywa powstają  po wojnie: polietylen LDPE (1945), HDPE (1955) polipropylen PP (1955), polietylen sieciowany PEX (1968).

 Rodzaje tworzyw sztucznych stosowanych do produkcji rur

Polimery syntetyczne można podzielić na trzy podstawowe grupy: 1. polimery termoplastyczne - charakteryzujące się możliwością odwracalnego przechodzenia ze stanu stałego w stan plastyczny ; 2. polimery termo- i chemoutwardzalne (tzw. duroplasty), które pod wpływem wysokiej tem-peratury bądź reakcji chemicznych ulegają trwałemu ukształtowaniu (np. bakelit, żywice epoksydowe); 3. elastomery- polimery o dobrych właściwościach sprężystych, w skład tej grupy wchodzą wszystkie związki gumopodobne, jak: kauczuk, guma syntetyczna. W instalacjach sanitarnych podstawowe wykorzystanie mają tworzywa termoplastycz-ne, wśród których wyróżnić można dwie osobne grupy: - tworzywa poliwinylowe, jak: polichlorek winylu - PVC polichlorek winylu chlorowany - PVC-C - tworzywa poliolefinowe, jak: polietylen niskiej gęstości - LDPE polietylen średniej gęstości - MDPE polietylen wysokiej gęstości - HDPE polietylen sieciowany - PEX polipropylen - PP polibutylen - PB Inne tworzywa sztuczne poza ww. mają ograniczone zastosowanie. W wyrobach instalacyjnych spotyka się natomiast łączenie kilku różnych materiałów celem poprawienia jakości lub specyficznych cech materiału końcowego. Przykładem mogą być tutaj rury wielowarstwowe, kształtki tworzywowe z zatopionym elementem gwintowym z mosiądzu czy warstwy antydyfuzyjne na rurach polietylenowych. W dalszej części rozdziału omówione zostaną właściwości tworzyw sztucznych, wybrane wskaźniki fizykochemiczne rurociągów z tworzyw sztucznych, a także aspekty higieniczne i ekologiczne stosowania tworzyw.

Właściwości rur z tworzyw sztucznych

1. Podatność na modyfikację

            Tworzywa sztuczne w przeciwieństwie do metali można niemal dowolnie zaprogramować zmieniając nie tylko ich barwę czy stan powierzchni, ale także podstawowe właściwości fizyko-chemiczne, jak:

- odporność na promieniowanie UV;

- odporność na temperaturę i ciśnienie.

            Polimery w czystej postaci mają w technice bardzo ograniczone zastosowanie. O wiele częściej spotyka się ich modyfikacje uzyskane na drodze chemicznej lub fizyko-chemicznej, o cechach istotnych z praktycznego punktu widzenia. Modyfikowanie materiału PVC, PE i PP pozwoliło na otrzymanie zupełnie nowych jakościowo rur o znacznie większej wytrzymałości i trwałości przy jednoczesnej oszczędności materiału (mniejsza grubość ścianek rur). Substancje modyfikujące wpływają najczęściej na zmianę określonej cechy materiału, dlatego w procesie produkcyjnym stosuje się kilka różnych modyfikatorów w połączeniu z polimerem właściwym. Modyfikatory te najogólniej można podzielić na:

            - plastyfikatory - zapewniające tworzywom poprawę plastyczności w niskich temperaturach, wzrost odporności na rozciąganie i zginanie oraz zwiększanie podatności na formowanie wtryskowe;

            - stabilizatory - opóźniające procesy starzenia spowodowane wpływem niekorzystnych czynników takich, jak: wysoka temperatura, promieniowanie UV, czynniki chemiczne i biologiczne.  Stabilizatory ze względu na przeznaczenie dzieli się na:

            - fotostabilizatory (in. stabilizatory optyczne) zabezpieczające tworzywa przed długotrwałym działaniem promieni słonecznych, (ten typ stabilizatorów jest powszechnie stosowany w systemach rynnowych);

            - termostabilizatory, pozwalające na pracę tworzyw sztucznych w wysokich temperaturach;

            - stabilizatory antypirynowe, zmniejszające palność tworzyw sztucznych. Zasada działania tych związków polega na wydzieleniu w czasie pożaru dużych ilości gazów ograniczających dostęp tlenu. Tworzywa zawierające stabilizatory antypirynowe, określa się często    mianem „samogasnących”;

            - stabilizatory antystatyczne, zabezpieczające elementy z tworzyw sztucznych przed gromadzeniem na swojej powierzchni dużych ładunków elektrostatycznych mogących powodować iskrzenie;

            - pigmenty - związki nadające tworzywom żądany kolor;

            - środki smarne - zapewniające tworzywom połysk, a także ułatwiające formowanie wtryskowe (tworzywo nie przykleja się do formy).

            Wszystkie powyższe związki wpływają na zmianę jakości tworzywa na drodze chemicznej. W praktyce uzyskanie materiału o nowych cechach można też uzyskać na drodze fizycznej przy pomocy wysokiego ciśnienia stanu nieważkości lub promieniowania. Naświetlanie rur polietylenowych strumieniem elektronów pozwala np. na uzyskanie zupełnie nowego tworzywa - polietylenu sieciowanego PEX-c.

2. Wytrzymałość na ciśnienie i temperaturę

                                                                                                                                                       

            Rury z tworzyw sztucznych łączone w sposób trwały (klejenie, zgrzewanie) mają bardzo wysoką odporność na ciśnienie, w tym na uderzenia hydrauliczne. Chwilowy wzrost ciśnienia ponad 40 barów nie jest dla rury PVC-C żadnym zagrożeniem. W dłuższym okresie czasu odporność ta spada z uwagi na starzenie się materiału, dlatego miarodajnym wskaźnikiem wytrzymałości rur jest ich szereg ciśnieniowy np. PN 10, PN 20 ... . Wskaźnik ten określa minimalną wytrzymałość przewodów przy pracy ciągłej w temperaturze 20 °C po okresie 50 lat w barach.                   Wytrzymałość na ciśnienie tworzyw termoplastycznych znacznie obniża się wraz ze wzrostem temperatury (zob. tabela 1.1). W wysokiej temperaturze wzrastają odległości między wiązaniami chemicznymi wskutek czego obniża się ich trwałość. Graniczną temperaturą dla tworzyw z termostabilizatorami, w której zachowują one ciągłość swoich właściwości jest temperatura 70-95 °C. Powyżej +95 °C wytrzymałość na ciśnienie lub uderzenia hydrauliczne obniża się w sposób nieproporcjonalny (następuje załamanie wykresów wytrzymałościowych dla większości tworzyw). Producenci rur podają zawsze graniczną temperature stosowania danego materiału. Temperatura ta może wynosić nawet >100 °C. Pamiętajmy jednak, że tworzywo może pracować w tak niekorzystnych warunkach tylko przez krótki okres czasu nie przekraczający na ogół kilku godzin lub wrę



Qingdao Tongsan tworzyw sztucznych Machinery Co., Ltd

Dodać: West end i południowej stronie miasta Yangzhou Road Jiaozhou, Qingdao,

Tel: +86-532-82215318 / 82221583

Fax: +86-532-82212332

Infolinia dla klientów: +86-532-82212308

E-mail: [email protected]

Skype: tongsanmachine



Watch video about rury z tworzyw sztucznych

What can you find on YouTube:

Obcinak PC 42 do rur z tworzyw sztucznych 215042

Leave a Replay

Make sure you enter the(*)required information where indicate.HTML code is not allowed